Ingedeeld onder: reisverslagen
Gaan jullie mee op reis?
Hier vinden jullie mijn verslag over een reis naar
Indonesië
Indonesië 30/07-21/08/2004
Zaterdag 31/7/2004
Slecht geslapen. Om 4 uur opgestaan, om kwart voor vijf richting Antwerpen.Ann en Paul uit hun bed gebeld. Na 1 uurtje wachten en praten kwam de bus.Kennisgemaakt met groep en afscheid van Tim.Ongeveer 2 uur rijden naar Schiphol. Eventjes ogen dicht en nog wat slapen. Rond 9 u 30 aangekomen in Schiphol. Rustiger dan verwacht. Het inchecken verliep vlot.Vliegtuig Boeing 747. Heel groot. Plaatsje aan de venster.Na ongeveer 12 uur vliegen met onderweg de nodige turbulenties, goede landing in Kuala Lumpur (Malesië). Ondertussen hadden we onze klok 6uur vooruit gedraaid.Om 9 uur plaatselijke tijd terug opgestegen richting Surabaya (Indonesië , Java). We moesten opnieuw aan ons uurwerk regelen, maar nu 1 uur achteruit. We hadden reeds enkele sms jes gestuurd naar het thuisfront met het eerste nieuws.In Surabaya hadden we 8 u. tijd en hebben we onmiddellijk van die tijd gebruik gemaakt om de stad in te trekken. Paul loodste ons maar onmiddellijk de werkelijke wereld in. In een smal straatje (1m breed) werden we geconfronteerd met de piepkleine huisjes van vele bewoners. We durfden zelfs niet echt rond te kijken. Na deze eerste cultuurshock gingen we eten in een ibis hotel, van contrasten gesproken. Hier durfden we – met onze ingewanden in gedachten- bijna niets te nemen. Het was nochtans heel lekker. Vandaar trokken we naar een winkelstraat. Stel u daar echter niet te veel bij voor. Met gemengde gevoelens vertrokken we. Al snel bleek dat Indonesiërs heel vriendelijke mensen zijn en zeker geen agressieve verkopers (zoals in Egypte en Turkije). We hadden onze honderdduizenden rupia op zak, maar sloten nog geen koop. Op de luchthaven van Surabaya moesten we nog een tweetal uur wachten op onze vlucht naar Yogyakarta. Tijd om wat beter kennis te maken met onze medereizigers en onze plaatselijke gids Wawan. Als je dorst hebt, smaakt zelfs een Indonesische pint uit blik.Onze tot hier laatste vlucht duurde amper 35 minuten en na nog eens 20 minuten bus kwamen we aan bij ons eerste hotel. De eerste indruk was prima, hoewel reeds donker. Om 18 uur is het hier pikdonker, maar het zwembad leek enorm. Morgen wacht ons een dag vol uitstappen. Ontbijt om 7 uur en dan weg. ’s Avonds zullen we wel een duik nemen maar daarover morgen meer. Ondertussen 1/8/2004 23u22.
Maandag 2/8/2004
Buiten alle verwachtingen toch goed geslapen in een smal bedje met hard hoofdkussen. Ontbijt eerder pover. Indonesiërs eten blijkbaar geen brood, en voor een broodeter als ik is dat wel moeilijk. Wat kregen we dan wel? Gekookte eitjes, papayasap, koffie, thee, fabriekstoast…Om 9 uur zijn we vertrokken naar Prambanan, een der grootste tempels van het hindoeisme. We beklommen en bezochten enkele tempels. Werner waagde zich zelfs op een heilige koe, als dat maar geen ongeluk brengt…Van het godendom gaat het richting paleis van de sultan. Daar moesten we onze vertrouwde gids ruilen voor een gids van het paleis. Dit bleek op het eerste gezicht een mindere zet, maar tot ieders verbazing sprak deze 73 jarige heel goed nederlands en was zijn uitleg over het paleis doorspekt met fijne woordspelingen en veel verwijzingen naar België. Zo kende hij perfect ons huidig koningshuis net als Kim Clijsters en Dominique (mijn vriend) Monami. Na deze geamuseerde rondleiding trokken we verder richting Yogyakarta waar we een batikbedrijf bezochten. Het loonde de moeite om te zien hoe arbeidsintensief zo’n doek gemaakt wordt. We kochten een zijden batik kunstwerkje. Daarna trokken we doorheen een vogel-en dierenmarkt. Alle geuren en zintuiglijke prikkels ondergaan. Een grote kom met kakkerlakken was geen rariteit (voedsel voor de dieren). De Indonesiërs zorgen wel goed voor hun dieren. We aten in een mooi restaurant. Daarna bezochten we een fabriek van zilverwerk. Heel fijn en ambachtelijk werk. Mooie oorringen gekocht tegen een afgedongen prijs. Afdingen is hier een ‘must’. Rond 5 u kwamen we toe in het hotel. We hadden nog even tijd voor een zwempartij en om te genieten van een biertje. Na het avondeten in het hotel zijn we naar een voorstelling gaan kijken van het Ramayanaballlet. Heel mooi, dat vinger-en tenenspel van de dansers. Moe maar voldaan zijn we dan maar naar ons hotelletje gereden om te genieten van een deugddoende slaap. Het was een geslaagde dag.
Dinsdag 03/08/2004
Opstaan, ontbijt en de bus op. We worden het stilaan gewoon. Richting Borubodur. Na het formuleren van onze wensen bij het Boedhabeeld (hopelijk komen ze uit) reden we richting Merapivulkaan. Een mooie klimtocht door de bossen, aapjes ontmoet, echter geen vulkaan te bespeuren omwille van de bewolking.Middageten in het hotel. Daarna suikerfabriek. Erbarmelijke werkomstandigheden, machines van meer dan 100 jaar oud. Lawaai, geur en warmte niet te beschrijven. We waren onder de indruk. Indonesiërs werken daar in die fabriek aan 2 euro per dag.Even emoties verwerken, dan richting Yogyakarta voor een heuse shopping. T-shirts gekocht voor Werner, sarongs en postkaarten…Na een avondmaal in een chinees restaurant moe maar voldaan huiswaarts.
Woensdag 04/08/2004
Vandaag een transit naar Malang ; een lange busreis op Indonesische wegen : links rijden, kamikase piloten, voorbijflitsende brommers…De tussenstops werden beperkt maar waren o zo mooi. We kwamen ogen tekort om de natuur te bewonderen. Ons bezoek aan de waterval werd een onvergetelijke ervaring. We liepen tussen de rijstvelden en ander gewassen over een houten bamboebrugje tot aan de waterval. Daar werden we verrast door vele kindjes. Het werd een heel gezellige bedoening. Juffrouw Magda kon zich niet bedwingen en nam ze op sleeptouw. Ze zongen ook voor ons happy birthday in het Indonesisch.Deze nacht zijn we gelogeerd – moeke en ik – in de honeymoon suite van Enny’s Guesthouse. Het lijkt wel uit de flintstones geplukt. Ons avondmaal was weer heel uitgebreid en ditmaal werden we verrast door een gamelanorkestje. De sfeer zat er in en met de bedieners en bediensters hebben we ons aan een danspasje gewaagd. Na nog een obligate fotosessie konden we ons terugtrekken in ons liefdesnestje.
Donderdag 05/08
Opstaan na onze 2de honeymoonnacht om 7 u. Het geheel eens in het licht aanschouwen en enkele foto’s nemen. Ontbijt – groepsfoto en de bus op. Korte siteseeing in Malang en dan overstappen in kleinere busjes om verder het binnenland in te trekken. Links en rechts van de weg, de huisjes, klein maar verzorgd gezien de omstandigheden van de plaatselijke bevolking. Stoppen en te voet verder door de prachtige natuur. Onderweg badende en wassende vrouwen in bergrivier gezien. De plaatselijke boeren op de rijstvelden, in het dorpje een huwelijksfeest (op een donderdag) In het dorpje een korte rondrit met paard en kar. Vandaar verder met de grote bus naar een plaats om te middagmalen en vandaar nog een lange rit naar de overnachtingsplaats voor de korte na cht tot 3 u, want we trekken dan de berg op, maar dat is voor morgen.
Vrijdag 06/08
Na een korte nacht moesten we om 3 u opstaan om naar de krater van de Ijienvulkaan te gaan. Een halfuurtje met een busje en dan stappen. Didi, de gids, stapte flink door en al snel werd het peleton uitgedund. Het was lastig en dat hoorde je bij meerdere personen aan de ademhaling… 1 u 30 en mooie uitzichten later stonden we in een harde wind naar de rokende krater te kijken. Langzamaan kwam iedereen boven. Het was zwaar geweest, maar de moeite waard. De afdaling was dan weer heel leuk omwille van de vele schaatspartijen door te glibberige schoenzolen op losse ondergrond. Na het ontbijt vertrokken we richting Kulabari, een lange rit om in het donker, zoals gewoonlijk, aan te komen in onze slaapplaats. Voor de laatste 2 uur van de rit werden we overgeladen in de laadbak van een oude trucker. Veel hotsen en botsen en door de knieën buigen om hangende takken te vermijden later kwamen we aan. Het zag er allesbehalve aantrekkelijk uit. We namen het avondmaal en maakten ons klaar voor een nieuwe korte rit in de laadbak. Nog 700 m stappen door het bos en we waren op onze nachtelijke bestemming. Het strand. En nu maar wachten op een reuzeschildpad die uit de oceaan zou komen om haar eieren te leggen. Alles was gecoördineerd door een plaatselijke ranger. Na lechts 5 minuten kregen we reeds signaal dat het te doen was. Het bleek echter loos alarm. Dan maar heel stilletjes wachten op een hopelijk nieuw signaal. De hele groep zweeg en genoot blijkbaar van de stilte die enkel verbroken werd door het geluid van de branding. Toen we het sein kregen dat er niets meer kwam en we als troostprijs naar de hut van de ranger mochten om opgeraapte eieren en jonge schildpadjes te gaan bekijken, zag Raf iets. De meesten van de groep waren reeds weg; Het bleek een schilpad te zijn. We moesten opnieuw stil blijven zitten. In het maanlicht konden we de schildpad zien landwaarts kruipen. De rest van de groep werd teruggebracht. Na nog een half uurtje geduld konden we eindelijk de schildpad van dichtbij gaan bekijken. Het leggen van eieren werd onderbroken omdat ze in nat zand zouden liggen. Dat kon ons echter niet zoveel schelen. We waren gekomen om een reuze waterschildpad te zien, en we hadden ze gezien. Na het ritje met de trucker terug konden we in die minder leuke kamers gaan slapen. Een kamer van 5 met Ann en Paul en Bert. Slaap wel.
Zaterdag 07/08
Ik kon na een korte nacht (5u30) niet meer slapen en stond op voor een ochtendwandeling. Enige tijd later was ook Bert al op en we gingen het dorpje in. De plaatselijke bevolking was al druk in de weer. We speelden zelfs wat voetbal met de kinderen voor ze om 7 uur aan hun schooldag moesten beginnen.Wij keerden terug om de rest van de groep wakker te maken. Na het ontbijt moesten we opnieuw de tocht van 2 u terug maken met de truck. Ditmaal konden we ten volle –hoewel relatief door het slechte wegdek- genieten van de natuur. We zagen vleermuizen den toeka’s. We hielden nog een korte tussenstop in een vissersdorpje waar we op een enig mooi strand gingen pootje baden.Daarna terug de truck op tot aan de bus, overstappen en richting restaurant voor het middagmaal. Dan nog 3 km en we kwamen aan in ons hotel. Heel mooi. Raf en ikzelf gingen het dorp in voor een verkenningswandeling. Daarna een kort bezoek aan een koffieplantage en dan het avondmaal. Buiten aan het zwembad en opgeluisterd door een gamelanorkestje met bijhorende dansers. Na het eten gingen we maar eens vroeg naar bed.
Zondag 08/08
Ontbijt aan het zwembad in het zonnetje. Heerlijk.Dan restte ons een zware reisdag richting Surabaya. Eerst met de trein 3,5 uur in economy class. Sober maar toch comfortabel. De hele rit konden we van de lokale bevolking hapjes en drankjes kopen. Verhongeren op de trein zou je zeker niet doen.Na aankomst in … stapten we over op de bus. Middagmaal in een plaatselijk wegrestaurant. Om de lange busrit te onderbreken gingen we een korte wandeling maken doorheen mooie rijstvelden en een plaatselijk dorpje. Onthaald door 2 leraressen werden we in hun huisje ontvangen. We werden getrakteerd op maïs en drankjes. Die mensen zijn heel gastvrij. De totale dorpsbevolking kwam op ons af en wilde op de foto. We waren voor hen een even grote bezienswaardigheid als zij voor ons. En de een keek naar de ander…Na nog een uurtje bus kwamen we in een typisch Westers Ibis hotel aan in Surabaya. We wandelden nog even door China Town, genoten van een heerlijk avondmaal en van een confortabel bed. Morgen vroeg dag…
Maandag 09/08
Vandaag reisdag. Nog eens genoten van een goede nachtrust en een westers ontbijt, ja met echte boterhammetjes…, en dan de bus op naar de luchthaven in Surabaya. We hebben vrij vlot ingecheckt en met een half uurtje vertraging zijn we vertrokken voor een vlucht van 1.5 u. We kwamen om 11u30 aan in Makassar Sulawesi. Daar ontmoetten we Hamid, onze gids. Hij is 24 jaar oud, woont in Sulawesi en studeert in België, waar hij pleegouders heeft. Hamid zal ons gedurende een week vergezellen en ontvangen bij zijn familie. We lunchten in een Fried Chicken fastfoodrestaurant op de luchthaven zelf. Dan de bus op richting kust. Het was opnieuw reeds donker bij aankomst. We genoten van een frisse pint, installeerden ons in onze kamers. Na een heerlijk avondmaal zochten we moe ons bedje op.
Dinsdag 10/08
Vandaag rustdag. We bleven een volledige dag aan het hotel en konden kiezen wat we deden. Wij kozen voor een wandeling in de voormiddag naar het dorp (ongeveer 7 km) . We bezochten de plaatselijke ambachten van sarongs onder hun paalwoningen. In de namiddag gingen we snorkelen. Het was eb en we hadden ondiep water wat het snorkelen wat bemoeilijkte. Al bij al mooie koralen en vissen gezien, een positieve ervaring. We sloten de dag af met een visbarbecue.
Woensdag 11/08
Vandaag rijden we een stukje verder van Bira naar Senghano. Een tocht langs de gewone wegen waardoor we niet zo snel vooruitkomen. We slagen er toch in om onze eindbestemming voor vandaag op het vooropgestelde uur te bereiken. Een vlugge check in, valiezen in de kamers en naar de bootjes (praws) voor een tochtje over een binnenrivier.Het einddoel hier was een dorpje van drijvende woningen. Hier meerden we bij een van de huisjes aan. Mevrouw des huizes begon onmiddellijk een versnapering – gebakken bananen en thee – klaar te maken. Met de bootbestuurders begonnen we een conversatie met gebarentaal en toonden we alle soorten trukjes aan elkaar.We vatten de terugtocht aan zodat we met de invallende duisternis terugwaren. Toen we langs de huisjes voorbijvaarden zagen we dat de bewoners zich wasten en tanden poetsten in de vuile rivier. En wij maar zeuren om te weinig water in de douche. Het avondeten gebeurde op een binnenplaats van het hotel. Het was een typische maaltijd op de grond. De diensters kropen op het laken om ons te bedienen. We moesten allemaal een sarong aandoen en plaatsnemen op kussentjes. Stijve Europeanen als wij zijn, vonden dat niet zo gemakkelijk zitten. Het eten was daarentegen wel heel lekker.Slaap wel.
Donderdag 12/08
Vandaag trekken we het binnenland in naar het land van Toraja’s. Dit wordt weer een busreis met ongelooflijk mooie natuur die de ganse dag te bewonderen viel. Het land was bergachtig. Met een tussenstop hier en daar werd de trip afwisselend gekleurd met mooie panorama’s. We deelden snoep, balonnen en pennen uit aan de kinderen uit de dorpjes. We voorzagen de mannen van sigaretten. Het laatste deel van de rit stopten we iets meer om met de streek van de Toraja’s kennis te maken. Het is een arme stam met een rijke geschiedenis. De verering van hun doden is heel belangrijk voor hen. Tegen 18u30 bereikten we ons hotel in Rantepao waar we 3 nachten zullen verblijven. We maakten een eerste maal kennis met het uitvallen van de elektriciteit. Na een verkwikkende douche en een lekker avondmaal genoten we nog van wat lectuur om dan onze oogjes te sluiten voor een nieuwe nacht.
Vrijdag 13/08
Vandaag beginnen de Olympische spelen. Dit is echter voor ons een ver van mijn bed show. We gaan om 8 u naar een melaatsendorp. Daarna zullen we een dodenfeest meemaken. Het melaatsendorp ligt aan de rand van de stad Rantepao. We konden vaststellen dat de ziekte begint aan vingers en tenen. Dank zij de nodige medicatie kan de ziekte vroegtijdig tegengehouden worden. Daar kochten we een handgemaakt rieten hoedje. Daarna richting dodenfeest. Pamary, onze plaatselijke gids, bekwam dat we mochten deelnemen. Het was het feest van 2 schoonbroers uit een rijke familie. Even wisten we niet meer of dit realiteit, fictie of film was. Maar het was echt. Er werden vele kerbouwen en nog meer varkens, gedragen aan bamboestokken, als offergaven aangevoerd. We werden als gasten aangekondigd en kregen onze eigen loge: een plaats in een van de tijdelijke opgetrokken huisjes in typische Torajastijl. We bleven daar echter niet lang zitten, en gingen onopvallend wandelen tussen de plaatselijke feestvierders. Per toeval botsten we op de mensen van de kampong waar we in de late namiddag naar toe moesten. We werden door hen getrakteerd op thee, koffie en koekjes. De vrouwen kregen zelfs de gelegenheid om sirik te proeven. Dat is een soort sjiektoebak, heel bitter en niet zo lekker. De vrouwen daar krijgen daar rode tanden van. We misten het slachten van 2 kerbouwen maar waren nog getuige van het wegnemen van de huid. We keken nog wat rond en daalden toen terug af richting bus en Rantepao voor het middagmaal in een prachtig restaurant met fascinerend aangelegde tuin.Na het middagmaal vertrokken we richting .. De kampung waar de zus van Paul jaren gewerkt en geleefd heeft. We maakten er van de gelegenheid gebruik toen het nog licht was om door de kampung te wandelen vergezeld van de kinderen die op jacht waren naar snoepjes en pennen. Tegen valavond werden we naar een van de huizen gebracht om een lekkere plaatselijk maal te gebruiken : vis, kip, groenten, rijst, palmwijn, watermeloen… Opnieuw een enige ervaring. Op de rit terug naar ons hotel Pison werd het stil op de bus. Iedereen moest zijn opgedane ervaringen en emoties verwerken. Het was een lange maar o zo boeiende dag geweest. Bij een pint in het donker, want de elektriciteit was weer uitgevallen, werd nog nagepraat om dan, wanneer we onze kamer opnieuw in betere elektrische omstandigheden terugvinden, te gaan slapen.
Zaterdag 14/08
Ontbijt om 7u30. Heerlijke bananapancakes. Na een korte busrit langs hobbelige wegen hielden we halt op een berg, Oostenrijkse of Zwitserse panorama’s waardig. Een schitterende wandeling van ongeveer 3.5 u langs betoverende plekjes. Later kwamen we na nog een korte busrit aan bij de woning van pamary. We werden opnieuw verrast met een heel lekker Indonesisch maal. Ook nu klonk uit alle monden een welgemeend DANKU – danku.Daarna brachten we een bezoek aan het vergane project van Marie Ange(zus Paul), om dan met een vlot, of wat daarvoor moest doorgaan, naar de andere kant van de rivier te worden getransporteerd. Eenmaal daar was het shopping time, niet naar Europese normen wellicht, maar we genoten toch. We kochten voor papa (hoe kan je het raden) een bamboebal voor 4000 rupia. Op de markt zagen we hoe ze nog half levende vis in een plastic zak verkochten, vers was hij wel.Met een becak (typische Indonesische fietsen) werden we terug naar het hotel gebracht door een heel moedige chauffeur. Door de niet zo vlakke wegen moest hij zelfs afstappen en duwen. Om zijn zwaar geleverde inspanningen hebben we hem bij aankomst nog wat extra rupia’s gegeven.We hadden wat nootjes gekocht voor bij de aperitief. Na nog een telefoontje naar het thuisfront gingen we moe maar voldaan slapen.
Zondag 15/08
Niet speciaal vroeg opgestaan maar korte verplaatsingen in vergelijking met de vorige dagen. Bestemming had wel iets aparts, speicaals. We gingen naar de kampung waar Hamid woonde. We zouden er overnachten. We keken er echt naar uit om eens bij de plaatselijke bevolking te logeren. Overal op de straten waren er weer de groepjes kinderen die marcheerden. Ze stapten in groepen van ongeveer 20 kinderen als voorbereiding op het nationale feest van de onafhankelijkheid van 17/8. We vorderden bijgevolg langzaam. Na ongeveer 3 u rijden kwamen we aan. Een hele bende dorpsbewoners stonden ons op te wachten. We werden verwelkomd als helden, precies een ploeg die uitstekend gepresteerd had op de Olympische spelen. Op het terras van het ouderlijk huis van Hamid kregen we eerst een drankje. Wij vonden dat niet zo lekker maar uit beleefdheid dronken we toch zoveel mogelijk onze glazen leeg. Daarna kregen we gebakken banaan en andere versnaperingen, veel te veel. We hadden nog niet alles op of daar kwamen ze al aan met het middageten. Een aantal vrouwen hadden een heel lekker middagmaal klaargemaakt : soep, kip, vis, groenten, noedels en uiteraard ook de nodige rijst. We bleven ons verbazen over de gastvrijheid en de vriendelijkheid van de mensen. Er heerste een ongedwongen sfeer van samenhorigheid.Na de middag, het was ondertussen 14u30 reden we met twee kleine busjes de bergen in door de prachtige natuur. We keerden te voet terug. Prachtige wandeling. Op onze afdaling kwamen we veel kinderen tegen en we deelden gretig snoepjes uit. We voelden ons precies Sinterklaas. We hadden echter ogen tekort om de natuur te bewonderen.Terug bij het huis van de ouders van Hamid warden diens moeder, tantes, en nichtjes weeral druk bezig met het klaarmaken van de maaltijd. We konden ons opfrissen in hun washok. We namen een mandibad (waren we intussen al gewoon) en maakten ons klaar voor het avondmaal. Ditmaal ging dit door in de leefruimte van het huis, opnieuw heel lekker en veel te veel. De Indonesische traditie wil dat bezoekers niets tekort komen. En dat was zeker niet het geval.Ondertussen was bijna gans het dorp bijeen om die blanke mensen te zien. In plenum werden de geschenken en medicaties aan de familie overhandigd. De familie van Hamid was heel tevreden en beschouwden ons meteen ook als hun familie.Voor de kinderen en kleinkinderen was dit een groot feest. Er werd gespeeld en gezongen; ook wij brachten enkele kampnummers. Omstreeks 22 u zouden we gaan slapen. Van overal werden matrassen aangevoerd en we sliepen met zijn allen samen in de leefruimte. Het was een onvergetelijke dag geweest.
Maandag 16/08
Het was vroeg dag : 5 u en iedereen was reeds klaar. Hoewel we enkel wat koffie gevraagd hadden, was er een volledig ontbijt, veel te veel, klaar gemaakt. We aten smakelijk en het werd een emotioneel afscheid. Voor Hamid die met ons meeging, weer een afscheid voor 1 jaar of meer van zijn familie. De reden van ons vroege vertrek was het feit dat we ZEKER het vliegtuig naar Denpasar in Bali niet wilden missen. Van de vele groepen marcherende kinderen hebben we niets gezien zodat we ruim op tijd in de luchthaven van Makasar waren. De vlucht was pas om 17 u. We aten een kippehamburger in Kentucky fried chicken fastfood restaurant en om 15 u checkten we de bagage in . De vlucht had vertraging. Eerst 1u20 minuten, daarna 2u dan 2u20 enz. Uiteindelijk na een korte vlucht van ongeveer 1 u en een busrit van ongeveer 20 minuten kwamen we aan in ons hotel. Het was uiteraard al lang donker maar het zag er heel goed uit. De kamer, heel ruim met bad en douche, bamboemeubeltjes, prachtig… Nog een korte briefing en dan slapen…
Dinsdag 17/8
Langzaam wakker worden ; geen kakelende hanen of blaffende honden of zingende iman… Niets dan rust. Gezellig douchen, rustig ontbijten en naar het strand en de winkeltjes op verkenning. Fabienne maakte er een genietende strandvoormiddag van, Werner ging wat lezen in het hotel. Om 13 u lunch en daarna richting Uluwata tempel. De tempel op zich was niets speciaal, de aapjes daarentegen waren leuk. ’s Avonds avondmaal in een beach restaurant. Lekker.
Woensdag 18/8
Vandaag een daguitstap doorheen Bali. Eerst richting Besakih temple. Er was een misverstand met de chauffeurs van de minibusjes. De tempel was heel mooi. Nog een sarong gekocht. Daarna middagmaal in een typisch toeristisch restaurant. Dan doorheen de mooie rijstvelden en panorama’s naar een klein dorpje met inteelt. Veel ambachtelijk geweven stoffen.Dan richting vleermuizengrot waar we geconfronteerd werden met opdringerige verkopers. Nog een stop in Klungkung naar ‘The old court of justice’ . Prachtige plafondschilderijen. Avondvoorstelling van kecakdansers.Avondmaal in hotel en taptoe.
Donderdag 19/8
Laatste volle dag op Bali, maar toch nog een goed gevuld programma. Na een continental breakfast (fruitsap, toast, jam, croissant) vertrokken we zoals de vorige dagen met 3 monovolume wagens naar Ubud om een tempel te bezoeken maar vooral om de laatste shopping te doen. Het links rijden zijn de ondertussen gewoon en de drukte op de markt, de aanklampende verkopers en het onderhandelen voor ‘a good price’ kent niet veel problemen meer. De rugzak was overvol en we liepen tegen Ann en Paul. We hadden nog een half uurtje en maakten van de gelegenheid gebruik om een frisse pint te drinken.Het middagmaal namen we in een eenvoudig wegrestaurant maar was heel pikant en lekker.De namiddag stond in het teken van de tempels Mengwi met zijn prachtige tuinen en Tanghlot waar we de zonsondergang bewonderden. Vandaar reden we naar Kutu voor het laatste avondmaal van deze mooie reis naar Indonesië. Hier zag je dat Bali echt het meest toeristische eiland is. De balinese ground zero (aanslag oktober 2002) sloeg bij iedereen om het hart. Midden in een heel drukke winkelstraat, een zwart gat. De nodige spandoeken en bloemen houden net zoals in New York de herinnering levend. Gedurende onze reis werden we meerdere keren gevraagd of we geen schrik hadden om naar Bali te komen. Een laatste tocht doorheen een winkelstraatje, eindelijk een fruitkorf gevonden voor Jochen en Lies, en dan in een heel mooi kader , met rondrijdende ratten als extra attraktie, ons avondmaal.Moe maar voldaan gingen we slapen.Morgen terugreis.In Malesië, Kuala Lumpur, vertrok ons vliegtuig met meer dan 6 u vertraging en kregen we een hotelkamer in de luchthaven. Dat moesten we ook eens meemaken.
Kenya en Tanzania
Thailand
Peru
